Met kunst aan tafel

Het bord

‘Image of Tea Kettles’. Met de tekening van theepotten geeft Arman een tweedimensionale interpretatie van zijn afbraaksculpturen.

De kunstenaar

• Geboren in Nice (Frankrijk) in 1928
• Overleden op 22 oktober 2005

Hij begon in 1946 zijn studies schilderen aan l'École Nationale d'Art Décoratif in Nice, daarna studeerde hij ook nog archeologie en Oosterse kunsten aan het École du Louvre. Bij het maken van z’n eerste commerciële schilderijen werd hij beïnvloed door het surrealisme.
Hij was erg onder de indruk van een tentoonstelling van Kurt Schwitters in Parijs in 1954. Dit inspireerde hem om te werken met stempels. Tijdens deze periode moest hij bijverdienen met o.a. het verkopen van meubels en harpoenvissen.
In 1956 had hij z’n eerste solotentoonstelling in Londen en Parijs.
In 1959 maakte hij zijn eerste “Accumulations” (assemblages met dagdagelijkse objecten) en “Poubelles” (assemblages met afval).
“Couples Colères” (gesneden en geplette objecten) werd gerealiseerd in 1961. In dat jaar had hij ook een tentoonstelling in New York en Milaan.
Hij begon het project “Combustions” (verbrande objecten) in 1963. Een jaar later ging hij part-time in New York wonen en had hij z’n eerste museum retrospective in het Walker Art Centre in Minneapolis en het Stedelijk Museum in Amsterdam. Plexi werd z’n belangrijkste materiaal om mee te werken.
In 1967 zorgde hij voor een samenwerking tussen kunst en industrie met de wagenfabrikant Renault en in hetzelfde jaar vertegenwoordigde hij Frankrijk in de “Expo ‘67” in Montreal. Hij stelde ook tentoon op de Biënnale van Venetië, op Documenta IV in Kassel en op de Wereldtentoonstelling in Osaka.
Naast z’n Franse nationaliteit verkreeg hij in 1972 ook het statuut als Amerikaans staatburger.
In 1974 toerde hij door Noord-Amerika en sinds 1975 woont hij in New York, waar hij een studio heeft, in Venetië en Parijs.

Het bord

Geen uitleg nodig, ‘Bla bla bla du jour’ zegt het allemaal!

De kunstenaar

• Geboren in Ukkel (België) op 22 februari 1968
• Huidige woonplaats: Ukkel

Delphine Boël is het vierde kind van Koning Albert II van België en zijn minnares Sybille de Selys-Longchamps. Na de scheiding tussen haar ouders verhuisde ze naar Londen. Ze was een rebelse puber die niet aardde op een conventionele school en vervolgens een kunstopleiding volgde.

Als jonge vrouw ging ze in de Londense sterrenwijk Notting Hill wonen en kwam aan de kost met het maken van sculpturen. Haar beelden verwezen vrij openlijk naar haar koninklijke afkomst. Ze werkte namelijk vaak met kronen, tronen en de kleuren van de Belgische vlag. Toch werd het geheim omtrent wie haar vader was pas bekend in oktober 1999, met de publicatie van een biografie van koningin Paola, geschreven door de journalist Mario Danneels. Tijdens de kerstboodschap in 1999 gaf Koning Albert II in bedekte termen het vaderschap toe. In 2003 is ze moeder geworden van een dochter, Joséphine Boël. Sinds bekend is wie haar vader is, zijn haar werken in waarde gestegen.

Het bord

‘Smoke kind but’. Een kunstwerk over etnische gemeenschappen met exploderende kleuren in expressief grafische thema’s, beïnvloed door popmuziek, reggae en rock.

De kunstenaar

• Geboren in Frankrijk in 1970
• Huidige woonplaats Parijs (Frankrijk)

Georges Moquay groeide op in een familie van artiesten. Tot 1982 woonde hij afwisselend in Frankrijk en Spanje, daarna vestigde hij zich definitief in Arizona. Daar zette hij zijn studies en zijn ontwikkeling als schilder verder.
In 1991 deed hij zijn militaire dienst in de Franse marine. Daar werkte hij als vertaler voor de commandant, iets wat zijn grenzen verlegd heeft. Terug in Arizona, studeerde hij fotografie en kunstgeschiedenis aan de universiteit en lag hij mee aan de basis van de stichting van een groep artiesten, 'Paris-Phoenix' genoemd. Ze werkten samen in één en dezelfde studio, allemaal aan dezelfde disciplines: fotografie, muziek en schilderen. Moquay maakte deel uit van de MTV-generatie, voor wie zappen een belangrijke basis is.

Sinds 1995 heeft hij deelgenomen aan tentoonstellingen in ruimtes en gallerijen in Arizona, Frankrijk, Spanje en Australië. Momenteel woont hij in Parijs en is hij fotograaf, componist, rap-componist en videomaker tegelijk. Onlangs maakt hij ook zijn debuut als acteur in een film van Richard Bohringer, "C'est beau une ville la nuit".

In de traditie van Matisse, Basquiat en Combas, is zijn kunst essentieel en to the point. Zijn werken spreken ons enthousiasme en gevoeligheid aan, en ze geven tegelijkertijd zijn visie over de wereld. Hij stelde al tentoon in de Guy Pieters Gallery in Knokke en de Galerie des Lices in Saint-Tropez. Twee van zijn bekendste werken zijn 'M63 rouge et blanc' en 'Tête colorées'.

Het bord

'Images'. Een typische bewerkte affiche op het bord van kunstenaar Jacques Villeglé.

De kunstenaar

• Geboren in Quimper (Frankrijk) in 1926
• Huidige woonplaats: Parijs (Frankrijk)

Jacques Villeglé is een Franse mixed-media kunstenaar bekend om zijn lidmaatschap van de Nieuw Realisme kunstgroep. Zijn werken zijn in de eerste plaats gefocust op de naamloze en de marginale resten van de beschaving.

Alvorens zijn studies aan de Academie voor Schone Kunsten van Nantes aan te vangen, was Jacques Villeglé enige tijd tekenaar en hulpje in een architectenbureau. Daar werd hij voor het eerst geconfronteerd met urbanisatie en ruimtelijke ordening. In 1954 maakte Villeglé kennis met François Dufrène, de man die de eerste was om met afgeweekte affiches een kunstboodschap te brengen. Deze manier van cultureel uiten boeide hem, want het afweken en afscheuren van affiches leek hem een primaire handeling, een guerilla tussen beeld, tekens en letters. Eigenlijk zou je het werk van Villeglé kunnen beschouwen als een voorloper van de aanstormende popartsrrekking die uit de Verenigde Staten op ons afkwam. Jacques Villeglé vertrekt van een symbolisch product van de consumptiemaatschappij, een affiche op industriële wijze vervaardigd, om ze haar oorspronkelijke commerciële boodschap te ontnemen. Een affiche is niks meer of minder dan een alledaags object. De schreeuwerige, afgerukte kleurenrepen en letters die hij tegen mekaar laat opboksen door middel van verdraaide picturale slogans maken een beeldvorming die voor de man in de straat eenvoudig en steeds toegankelijk is. Villeglé moest wachten tot 1998 om door te breken bij de grote massa en in Frankrijk de verdiende institutionele erkenning te krijgen. Die kwam er toen het ‘Centre Pompidou’ een werk aankocht voor haar collectie. Hoewel ‘Le Fond National d’Art Contemporain’ reeds in 1970 een ‘Villeglé’ verwierf en in 1987 het MAMAC in Nice hetzelfde deed, was Villeglé tot dan echt geen bekende in eigen land.

Ondanks die late erkenning was Jacques Villeglé toch een gelukkig, want gegeerd, kunstenaar bij het legertje echte kunstverzamelaars en handelaars die zijn kwaliteiten en zijn inventiviteit reeds veel vroeger ontdekten en hem op de handen zijn blijven dragen. In 1965 kochten Duitse musea reeds zijn werken. Het ‘Kaiser Wilhelm Museum’ van Krefeld was één van de eerste. Ondanks zijn tachtig jaar schuimt hij nog steeds de straten af op zoek naar ‘materiaal’.

Het bord

‘Le jour et la nuit’. Folon heeft in zijn eigen typische aquareltechniek dag en nacht geïnterpreteerd met vogel, zon en maan.

De kunstenaar

• Geboren in Ukkel (België) in 1934
• Overleden in Monaco (Frankrijk) op 20 oktober 2005

Folon kan sinds de jaren ’60 terugblikken op een flamboyante, internationale artistieke carrière. Op 21-jarige leeftijd zette Folon een punt achter zijn architectuurstudies. Hij wil de grote stad tekenen, het leven van de metropool. Daarom trekt hij naar Parijs waar hij 5 jaar bleef. Zijn tekeningen worden gepubliceerd in tal van kranten en tijdschriften en trekken snel de aandacht van de meest gerenommeerde wereldmagazines.

Zijn aquarellen stralen in alle eenvoud de poëzie van mens en natuur uit en laten de pasteltinten en aardkleuren primeren. Zowel bij zijn illustraties van boeken als in zijn affiches en posters voor charitatieve doeleinden staat steeds éénzelfde thema centraal: de mens.
In 1969 heeft Folon een eerste overzeese tentoonstelling in New York en in 1970 is hij opvallend aanwezig in het Belgische Paviljoen bij de 35ste Biënnale van Venetië. De tentoonstellingen volgen elkaar in snel tempo op.

Folon is een veelzijdige kunstenaar maar profileert zich later voornamelijk als aquarellist. Zijn werken worden tentoongesteld van de Verenigde Staten tot in Japan via Italië, Parijs of het zuiden van Frankrijk. Vanaf 1993 legt hij zich voornamelijk toe op de beeldhouwkunst. Hij maakt zijn eerste figuren in klei of gips en giet zijn eerste bronzen. Zijn typische schriftuur bij de realisatie van die marmers en bronzen is steeds herkenbaar en plaatst hem in de ‘eregalerij’ tussen de grootste beeldhouwers van de 20ste eeuw. In oktober 2000 werd een Stichting Folon in het leven geroepen.

Het bord

‘Oostende, self-portrait 2007’. Een bewerkt zelfportret van fotografiekunstenaar Kimiko met de O van Oostende.

De kunstenaar

• Geboren in Tokyo (Japan) in 1963
• Huidige woonplaats : Parijs (Frankrijk)

Kimiko Yoshida is een Japanse fotografe. Ze studeerde fotografie, eerst in Japan en later in Frankrijk, waar ze sinds 1995 woont en werkt. Ze beweert dat ze haar inspiratie voor haar werk haalt uit haar moeilijke jeugd. Op driejarige leeftijd werd ze alleen gelaten door haar moeder.
Sinds twee jaar concentreert ze zich volledig op haar ongrijpbare zelfportretten, die kunnen beschouwd worden als een bastaardisering van culturen, de transformatie van de mens en de verklaring van identiteiten. Veel van Yoshida haar werken zijn geïnspireerd op een werk van de Japanse schrijver Tanizaki Junichiro, namelijk 'In Praise of Shadows'. In haar werken concentreert ze zich op wat Junichiro 'geef diepte aan de schaduwen' zou noemen. Kimiko Yoshida gebruikt nooit direct licht, maar altijd het specifieke licht dat in de Japanse huiskamers dringt.

Het bord

Quatre Nanas. De expressieve en kleurrijke vrouwelijke figuren de “Nanas” maken een belangrijk deel uit van haar oeuvre.

De kunstenaar

• Geboren in Neuilly-sur-Seine (France) op 29 oktober 1930
• Overleden in San Diego op 21 mei 2002

Niki de Saint Phalle werd geboren in Neuilly-sur-Seine nabij Parijs.
Vanaf 1956 creëerde ze haar eerste reliëfs in gips en andere materialen.
Aanvankelijk exposeerde ze met veel agressief, ‘mannelijk’ aandoende collages
van gevonden voorwerpen als geweren en pistolen; later maakten die
plaats voor de vrouwelijke ‘Nana’s’. Haar Nana-figuren, zeer typische expressieve
in felle kleuren beschilderde manshoge vrouwenbeelden in polyster,
zijn wereldberoemd en hebben ophef gemaakt in de moderne kunstwereld.

Het bord

Wintertime’. Een collage in de vorm van zijn typische koperen beelden.

De kunstenaar

• Geboren in Geraardsbergen (België) in 1928
• Overleden in Parijs op 1 juli 2007

Reinhoud D'Haese was een Vlaamse beeldhouwer, tekenaar en graficus. Hij heeft zijn naam sinds 1960 laten beperken tot Reinhoud. Hij was de broer van de beeldhouwers Begga en Roel D'Haese.

Hij genoot zijn opleiding bij een Brusselse goudsmid. Van 1946 tot 1950 volgde hij metaal- en beeldhouwkunst aan de toonaangevende École d'Architecture et des Arts Décoratifs. Tevens volgde hij avondlessen industrieel tekenen en vanaf 1947 drukwerk. Hij maakte zijn debuut in het Marais-atelier te Brussel. Daar maakte hij ook kennis met Pierre Alechinsky, waarna hij door hem werd geïntroduceerd bij de zogenaamde Cobra-leden. In 1956 breekt hij door als artiest met een individuele tentoonstelling in de Galerie Taptoe te Brussel. Hij kreeg de prijs van de 'Jonge Belgische beeldhouwkunst' in 1957. In de periode 1958-59 werkte hij samen met Pierre Alechinsky in zijn zomer-werkplaats in Sauvagemont (Waals-Brabant). Vanaf 1959 ging hij in de omgeving van Parijs werken. In 1962 begint hij zijn carrière als tekenaar en reeds in hetzelfde jaar geeft hij een eigen tentoonstelling in de Lefebre Gallery in New York.

In 1963 reist hij naar het 'Instituto Torcuato di Tella' in Argentinië. Vanaf 1964 gaat hij zich in Parijs vestigen. In 1968 creëert hij een aantal sculpturen zonder hoofd, die hij 'Migraines' noemt. Het jaar daarop maakt hij een aantal houten sculpturen. Hij verbleef ook een korte tijd (1974-75) in de Verenigde Staten, eerst als gastprofessor aan het Minneapolis College of Art and Design. Daarna reist hij doorheen de Colorado Woestijn, de Nevada Woestijn en tenslotte door Mexico. Bij zijn terugkeer tijdens de periode 1976-78 verblijft hij beurtelings in Parijs en La Bosse. Elke zomer trekt hij naar de Provence. Vanaf 1980 reist hij regelmatig naar Normandië en begint hij keien te gebruiken in zijn werken. In 1982 ontwikkeld hij een gravureprocédé met resten van zijn sculpturen en vlakken met metaalbladen. Hij maakt in 1983 een bas-reliëf 'Stop the Run' voor het metrostation Ossegem te Brussel. In 1987 werkte hij in Morville (Normandië). In 1997 legt hij zich weer toe op het tekenen.

Het bord

‘Coeur’. Met de afbeelding van een driedimensionaal hart, een buitenbeentje uit haar collectie beeldhouwwerken, werd dit opvallende bord gecreëerd.

De kunstenaar

• Geboren in Rérik (Duitsland) op 27 november 1938
• Huidige woonplaats: Phoenix, Arizona (Verenigde Staten

Rotraut Uecker is een Duitse en Franse kunstenares. Ze is de weduwe van Yves Klein en is nu getrouwd met Daniel Moquay. Haar broer, Günther Uecker, is eveneens een bekende kunstenaar in Duitsland. Ze heeft een opleiding gehad onder Armand Fernandez, de echte naam van de bekende kunstenaar Arman.

In 1959 stelde ze reliëfschilderijen tentoon in de New Vision Gallery in Londen. In 1964 had ze een tentoonstelling in de Amstel in Amsterdam. Vandaag is Rotraut vooral actief op het vlak van sculpturen. Tot 1962 was Rotraut getrouwd met Yves Klein, een beroemde Franse Kunstenaar. In 1968 begint ze een relatie met Daniel Moquay, met wie ze drie kinderen heeft. In 1969 ging het koppel in Ibiza wonen, waar Rotraut een expositie hield in 1973. In 1975 gingen ze zich in Goussonville vestigen. In 1977 neemt Rotraut deel aan een expositie in het Centre Pompidou. In 1982 verlaat het koppel Frankrijk en gaan ze in Phoenix wonen. Daar houdt ze tentoonstellingen in de Galerie Riva Yares in Scottsdale en in de Galerie Pascal de Sarthe in San Francisco in 1987. In het begin van de jaren '90 begint Rotraut met het maken van sculpturen. In 1994 vraagt de Durstorganisatie om twee immense sculpturen te vervaardigen die dan vervolgens in New York werden tentoongesteld. In 1997 hield ze een tentoonstelling van schilderijen en sculpturen in het Musée Ann Norton, in Palm Beach, Florida. In 1998 vervaardigt ze een immense keramiek, die je terugvindt in Gallerij Gmurzynska. In 2000 stelt ze haar sculptuur 'La Gitane' voor in Baltimore. In 2005 is een reeks van haar sculpturen tentoongesteld in Saint-Moritz (Zwitserland). In 2006 was Rotraut in Knokke-Heist ter gelegenheid van een tentoonstelling in de Guy Pieters Gallery. Tijdens de zomer van 2007 werden haar sculpturen voorgesteld in de Château Sainte-Roseline in Arcs-sur-Argens (Frankrijk), dicht bij Saint-Tropez.

Het bord

'Christo and Jeanne-Claude: Surrounded Islands, Miami, Florida 1980-83'. Het ontwerp is een foto gemaakt door Wolfgang Volz van het project Surrounded Islands van Christo en Jeanne-Claude.

De kunstenaar

• Geboren in Tuttlingen (Duitsland) op 17 januari 1948
• Huidige woonplaats: Dusseldorf
• Photo: Wolfgang Volz © 1983 Christo

Wolfgang Volz is een Duitse fotograaf, die vooral door zijn samenwerking met het kunstpaar Christo en Jeanne-Claude wereldberoemd geworden is. Tot 1974 studeerde Volz aan de Folkwangschool. In 1988 huwde hij met Sylvia Schmidt, die ook bij het project Christo en Jeanne-Claude fotografeert.

Vanaf dan werkte hij als amateur-fotograaf. Sinds het project Valley Curtain in 1974 werd hij de exclusieve fotograaf van Christo & Jeanne-Claude. Volz werkt ook aan eigen projecten en in opdracht van bedrijven, zoals DaimlerChrysler en Siemens. Zijn foto's komen in gerenommeerde tijdschriften zoals Geo, Art Kunstmagazin en Bild der Wissenschaft. Hiernaast werkt hij ook als tentoonstellingscurator. In 2001 realiseerde hij de tentoonstelling Blaues Gold in Gasometer Oberhausen. In 2007 is hij samen met Professor Dokter Peter Pachnicke verantwoordelijk voor de tentoonstelling 'Das Auge des Himmels Satellitenbilder der Erde'.